به میدان می‌رود جنگاوری گویا به پیکاری            به مسجد می‌رود زهرا امامش را دهد یاری

به مسجد می‌رود تا پایه‌هایش را بلرزاند            که مسجد بی‌علی چیزی ندارد جز ستمکاری

که مسجد بی‌علی بتخانۀ محض است ای مردم            علی اسلام و جز زهرای اطهر نیست دینداری

صلابت یعنی یکصد زخم خوردی و سر پایی            که ظالم را بکوبی و به مظلومان دهی یاری

آهای اهل مدینه! فاطمه سر خم نخواهد کرد            برای هیچ طاغـوتی؛ برای هیچ جباری

زبان وا کرد تا نفرین کند، مسجد تنش لرزید            عجب شمشیر برانی! عجب زهرای کراری!

اگر بند طناب از دست حیدر وا نمی‌کردند            نمی‌ماند از همان مسجد براشان غیر آواری

فدک را غصب کردند و ندانستند در واقع            علی سرمایۀ زهراست؛ نه باغ و زمین، آری